Podobno. Wspominałem o świecie Ameryki połowy XX wieku. Tej nawiązującej bezpośrednio do charakterystycznych plakatów obecnych w FNV na każdym niemal kroku? I nie tylko. Najbardziej zdumiewała mnie nieobecność w FNV telewizji, którą całkowicie zastąpiło radio, ale pewnie można to jakoś racjonalnie wytłumaczyć. Mniejsza z tym. Na pozór zdałoby się, że tego świata już nie ma. Każdy, kto przebył kilka wirtualnych mil na Pustkowiach Mojave/Mojave Wasteland, zdaje sobie sprawę z tego faktu. Po prostu, napiszę to brutalnie - tego świata już nie ma. Przedwczoraj zmieniłem zdanie. Przedwczoraj, bo wtedy właśnie dotarłem do strony 98. książki pt. "Śniadanie z kangurami. Australijskie przygody" Billa Brysona. Znakomita, ledwo co, jak zwykle w Polsce ze sporym poślizgiem, wydana książka, która odkryje przed czytelnikiem część rozmaitych tajemnic dalekich antypodów.

Autor: "Poczułem się tak, jakbym wstąpił w jakiś zapomniany, magicznie samowystarczalny i niezależny świat. Odnalazłem tu rzeczy od lat niewidziane; stacje benzynowe ze staroświeckimi pompami i bez wiaty, dzięki czemu benzynę nalewa się w pełnym słońcu, czyli jak Pan Bóg przykazał; wiatraki z metalowymi skrzydłami, które kiedyś stały na każdym polu gospodarskim w Kansas; małe miasteczka z ludźmi, którzy krzątali się przy swoich sprawach, pozdrawiając się nawzajem uśmiechem i skinieniem głowy. Wszystko to miało dla mnie charakter odległego, mglistego wspomnienia. W końcu mnie olśniło: tak, to jest Środkowy Zachód, tylko sprzed lat. Innymi słowy, dokonałem cudownego i podnoszącego na duchu odkrycia: poza wielkimi miastami w Australii wciąż jest 1958 r. Wydaje się to niemożliwe, ale przed faktami nie ma ucieczki: jechałem przez krainę mojego dzieciństwa".

Tak jest, co prawda Middle West to nie Kalifornia, ale z New Vegas do Kansas nie jest znowu aż tak daleko. A dalej B. Bryson pisze:

"Odkryłem, że prowincjonalne rozgłośnie radiowe specjalizują się w starych kawałkach. Nie mam na myśli piosenek z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, lecz znacznie wcześniejsze. Być może jest to ostatni kraj na świecie, w którym włączasz radio i masz niemałą szansę usłyszeć Peggy Lee, Julie London, a może nawet Gisel McKenzie".

Nie, nic więcej nie powinienem pisać. Nie tu, nie teraz, kto ma zrozumieć, już zrozumiał, kto nie zrozumiał, ten nigdy tego nie dotknie.